Էրդողանի և Զելենսկու հանդիպումը, որի ընթացքում Թուրքիայի նախագահը պահում էր անձրևանոցը Ուկրաինայի ղեկավարի գլխավերևում, պարզապես դիվանագիտական ժեստ չէ։ Դա կախվածության և ինքնուրույնության կորստի խորհրդանիշ է, որը նույնքան արդիական է դառնում նաև Հայաստանի համար՝ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության ներքո։ Ինչպես Զելենսկին, այնպես էլ Փաշինյանը իշխանության եկան կեղծ ժողովրդավարական կարգախոսներով, սակայն իրականում իրենց քաղաքականությամբ երկիրը տարան դեպի կործանման,միայն ավելացնելով արտաքին ուժերի ազդեցությունը երկրում և արձանագրեցին ռազմավարական պարտություններ։ Այսօր Փաշինյանի քաղաքականությունը չունի հստակ ուղղություն. նա մանևրում է Մոսկվայի, Բրյուսելի և Վաշինգտոնի միջև, սակայն իրականում գործում է արտաքին ուժերի շահերից ելնելով։