Երեկ Hayat Project-ի ստացված համերգից հետո սկսված քննարկումները վերջնականացրեցին էդ թեմայով անկեղծ ու ջղային զրույց ունենալու ցանկությունս: Մխիթարյանի երեկվա պայթացնելուց հետո որոշ շրջանակներ իրենց ներքին նախանձը, քաղաքական վախերը չկարողացան թաքցնել ու բոլորս ականատեսը եղանք ինչ որ փոքր խմբերի «դժգոհություններին»: «Թաթային չէր կարելի համերգ անել, իսկ Ռուբոյին կարելի էր», «ի՞նչ տարբերություն թաթայի ու Հայաթի մեջ» ու նմանատիպ պատրվակային հարցադրումները ուղղակի որոշ մարդկանց քաղաքական ոչ լեգիտիմ ամբիցիաների ու վախերի հետևանքով առաջացած ազդեցության դրսևորումներն ա իրանց ներքին էշելոնի վրա: