Մեկ տարի է անցել մայիսյան այն տխրահռչակ դեպքերից, երբ մեզանից շատերին թվում էր, թե եկել է աշխարհի վերջը: Դա պետական հանցագործ Պոլյանիչկոյի աստեղային ժամն էր: Հենց նրան էին վստահել Արցախում սանձազերծված ահաբեկչության ղեկավարումը: «Օղակ» գործողությունը թույլատրած Կրեմլը, դրանով իսկ աներկմտորեն հասկացրեց, որ այսուհետ Ղարաբաղի հարցը լուծվելու է բաքվեցի գաղափարախոսների սցենարով: Խորհրդային կայսրության շահերը համընկան նացիոնալ-կոմունիստական Ադրբեջանի շահերին: Լեռնային Ղարաբաղի ճակատագիրը կանխորոշված էր: Սկսվեց դարավոր հայկական գյուղերի բնակիչների բռնի տեղահանությունը, զուգահեռաբար զանգվածային ձերբակալություններ էին կատարվում Ստեփանակերտում: Առաջինների թվում ենթադրվում էր երկրի երեսից ջնջել Հայաստանի սահմանի անմիջական մոտակայքում գտնվող բնակավայրերը: